Haar moeder bracht haar naar het vliegveld op een

Haar moeder bracht haar naar het vliegveld op een donderdagmiddag, een paar dagen nadat ze Andy had verteld dat ze wegging. Het was inmiddels eind augustus en Peter en zijn gezin waren nog steeds in Martha’s Vineyard. Janet Douglas zette haar dochter op het vliegtuig en bleef daar staan tot het toestel opsteeg. Ze wilde er zeker van zijn dat ze veilig en wel vertrokken was. Wat haar moeder betrof was Olivia aan een lot erger dan de dood ontsnapt en ze was opgelucht toen ze het vliegtuig langzaam op zag stijgen op weg naar Parijs.

‘Goede reis, Olivia,’ zei ze zachtjes en hoopte dat ze een lange tijd uit Amerika weg zou blijven. Er wachtte haar hier te veel pijn, er waren te veel herinneringen en te veel verdorven, ego├»stische mannen om haar te kwetsen. Haar moeder was blij dat ze terug was gegaan naar Frankrijk. Toen het vliegtuig uit het zicht verdween, wenkte Janet haar lijfwachten en verliet met een zucht het vliegveld. Olivia was nu veilig.

Hoofdstuk 10

Naarmate de maand augustus vorderde en de faxen over het onderzoek op Vicotec binnen bleven stromen, leek de spanning tussen Peter en zijn schoonvader op te lopen. In het eerste weekend van september was die spanning bijna tastbaar en zelfs de jongens begonnen het te voelen. ‘Wat is er aan de hand met opa en pap?’ vroeg Paul op zaterdagmiddag en Kate fronste haar wenkbrauwen toen ze antwoordde.

‘Je vader doet een beetje moeilijk,’ zei ze zacht, maar zelfs haar zoon kon zien dat ze Peter de schuld gaf van de spanning tussen hen.

‘Hebben ze ruzie gehad of zoiets?’ Hij was oud genoeg om het te begrijpen en wist dat zijn vader en zijn grootvader het soms ergens niet over eens waren. Zijn moeder was meestal tamelijk openhartig tegen hem, hoewel ‘ruzies’ in hun familie niet uitgebreid besproken werden. ‘Ze werken aan een nieuw project,’ zei ze eenvoudigweg, maar ze wist dat er heel wat meer achter zat. Ze had Peter keer op keer gevraagd haar vader een beetje te ontzien. Hij had zich er de hele zomer druk over gemaakt en dat was niet goed voor iemand van zijn leeftijd, hoewel zelfs Kate moest toegeven dat haar vader er beter uitzag dan ooit. Met z’n zeventig jaar tenniste hij nog iedere dag een uur en elke ochtend zwom hij zo’n anderhalve kilometer. ‘O.’ Paul was tevreden met haar uitleg. ‘Niks bijzonders dus.’ Het multimiljoenen-probleem met Vicotec werd met het gemak van een zestienjarige van tafel geveegd. Ze gingen die avond met z’n allen naar een groot feest om de zomer uit te luiden. Al hun vrienden zouden er zijn en over twee dagen zou iedereen vertrekken. Patrick en Paul gingen terug naar school, Mike vertrok naar Princeton en maandag gingen ze allemaal terug naar Greenwich. Kate had een hoop te doen, ze moest haar eigen huis en dat van haar vader in de Vineyard sluiten. Ze was net bezig wat kleren op te bergen toen Peter binnenkwam. De zomer was voor hem niet echt van de grond gekomen. Hij was Vicotec bijna kwijtgeraakt en had Olivia op moeten geven, zo kort nadat ze elkaar hadden leren kennen. Een dubbele klap, die hem de hele maand augustus gekweld had. De zorgen over Vicotec hadden ongetwijfeld een domper op van alles gezet en de druk die Frank constant op hem uitoefende hielp ook niet echt, noch de voortdurende, heimelijke betrokkenheid van Kate bij zaken die de hare niet waren. Ze bemoeide zich te veel met wat er tussen hen gebeurde, was te bezig met het beschermen van haar vader. En het kon niet ontkend worden dat wat Peter in Frankrijk had meegemaakt, de dingen ook had veranderd. Dat had hij niet gewild. Hij was zo vastbesloten geweest om zijn leven gewoon weer op te pakken als hij terugkwam, maar dat lukte hem eenvoudigweg niet. Het was alsof je een raam opendeed en van het uitzicht genoot om het huis vervolgens weer dicht te spijkeren. Hij bleef op dezelfde plaats staan staren naar een blinde muur en herinnerde zich wat daar was geweest, al was het ook maar even. Het landschap dat hij met Olivia had gezien was onvergetelijk geweest. Hoewel dat nooit in zijn bedoeling had gelegen, wist hij nu dat het zijn leven voorgoed veranderd had. Hij ging niets veranderen en hij ging nergens heen. Hij had nooit contact met haar opgenomen, behalve dan dat hij het ziekenhuis had gebeld na haar ongeluk om van de verpleegkundige van de intensive care te horen hoe het met haar ging. Maar hij kon haar niet vergeten. Haar ongeluk had hem doodsbenauwd gemaakt en het leek net een verschrikkelijke straf dat ze bijna gestorven was. Maar waarom zij en niet hij? Waarom zou Olivia gestraft moeten worden?

‘Het spijt me dat het zo’n rotzomer is geweest,’ zei Peter triest terwijl hij op het bed zat en Katie een stapel sweaters in een doos met mottenballen stopte. ‘Zo erg was het nou ook weer niet,’ zei ze vriendelijk en keek hem even over haar schouder aan terwijl ze op een trapje stond.

‘Voor mij wel,’ zei hij eerlijk. Hij had zich de hele zomer ellendig gevoeld, ik had nogal veel aan m’n hoofd,’ zei hij en gaf daarmee een wel heel eenvoudige voorstelling van zaken. Kate glimlachte tegen hem en haar ogen werden weer ernstig toen ze naar hem keek. Ze dacht aan haar vader.

‘Dat had mijn vader ook. Dit is voor hem ook niet gemakkelijk geweest.’ Zij dacht alleen aan Vicotec. Peter dacht aan de bijzondere vrouw die hij in Parijs had ontmoet. Olivia had het hem bijna onmogelijk gemaakt naar Katie terug te gaan. Kate was zo onafhankelijk en zo beheerst, zo bereid om zonder hem te functioneren. Ze schenen niets meer samen te doen, behalve dat ze ‘s avonds af en toe naar vrienden gingen en tennisten met haar vader. Hij wilde meer dan dat. Hij was vierenveertig en had plotseling behoefte aan wat romantiek. Hij wilde contact met haar, hij wilde steun en vriendschap, en zelfs een beetje spanning. Hij wilde haar dicht tegen zich aantrekken en haar huid tegen de zijne voelen. Hij wilde dat ze naar hem verlangde. Maar hij kende Katie al vierentwintig jaar en van de romantiek in hun relatie was niet veel meer over. Er was begrip en respect en een verscheidenheid van gezamenlijke belangen, maar doorgaans deed het hem niets als hij haar naast zich zag liggen en als het hem wel iets deed, moest ze meestal net allerlei telefoontjes afhandelen, of iemand ergens ontmoeten, of had ze een afspraak met haar vader.